Μερικές Μέθοδοι Χρήσης της Μεθόδου της Βαρύτητας για την Επεξεργασία του Χρυσού Χαλκού

1. Μέθοδοι Βαρυτικής Διαχώρισης

Η βαρυτική διαχώριση εκμεταλλεύεται τη διαφορά πυκνότητας μεταξύ των ορυκτών. Σε ένα κινούμενο μέσο (νερό, αέρας ή βαριά υγρά), τα σωματίδια διαφορετικών πυκνοτήτων υπόκεινται σε υδροδυναμικές και μηχανικές δυνάμεις, οδηγώντας σε διαστρωμάτωση και αποτελεσματικό διαχωρισμό.

• Χρυσός Πλασερών: Δεδομένου ότι ο χρυσός υπάρχει ως ελεύθερα φυσικά σωματίδια με πυκνότητα τυπικά >16 t/m³, η οποία είναι σημαντικά υψηλότερη από την ακαθαρσία, η βαρυτική διαχώριση είναι η προτιμώμενη, υψηλής απόδοσης και οικονομική μέθοδος.

• Χρυσός Λοτ (Στερεό): Η βαρύτητα σπάνια χρησιμοποιείται μόνη της· συνήθως ενσωματώνεται σε κυκλώματα άλεσης και ταξινόμησης (χρησιμοποιώντας κοσκινιστές, σπειροειδείς αγωγούς ή τραπέζια δόνησης) για την ανάκτηση χονδρόκοκκου ελεύθερου χρυσού νωρίς, μειώνοντας το φορτίο στα επόμενα στάδια επίπλευσης ή κυάνωσης.

1) Κοσκίνισμα (Συμπυκνωτές Κοσκινίσματος)

Το κοσκίνισμα χρησιμοποιεί έναν κοσκινιστή διαφράγματος για τη δημιουργία κατακόρυφης εναλλασσόμενης ροής νερού που οδηγείται από έναν εκκεντρικό μηχανισμό.

• Ανιούσα Ροή: Το στρώμα γίνεται χαλαρό και αιωρείται· τα χονδρόκοκκα σωματίδια υψηλής πυκνότητας κατακάθονται στο κάτω στρώμα.

• Κατιούσα Ροή: Ένα φαινόμενο αναρρόφησης έλκει μικρού μεγέθους, χονδρόκοκκα σωματίδια υψηλής πυκνότητας μέσα από τα κενά του στρώματος στην κάτω θήκη.

2) Διαχωρισμός σε Τραπέζι Δόνησης

Το τραπέζι δόνησης αποτελείται από ένα κατάστρωμα και έναν μηχανισμό μετάδοσης που εκτελεί διαμήκη παλινδρομική κίνηση.

• Μηχανισμός: Τα σωματίδια διαστρωματώνονται κατακόρυφα από τη βαρύτητα και διαχωρίζονται οριζόντια από τη διαφορική κίνηση του καταστρώματος και την εγκάρσια ροή του νερού.

• Τύποι: Ταξινομούνται σε τραπέζια χονδρόκοκκου αμμοχάλικου, λεπτόκοκκου αμμοχάλικου και λάσπης με βάση το μέγεθος των σωματιδίων τροφοδοσίας.

3) Διαχωρισμός σε Αγωγούς/Λουτρά

Μια αρχαία αλλά αποτελεσματική μέθοδος που χρησιμοποιεί ξύλινους ή μεταλλικούς αγωγούς (επικλινούς υπό γωνία 3°–16°).

• Διαδικασία: Τα σωματίδια υψηλής πυκνότητας κατακάθονται στον πυθμένα ως συμπύκνωμα, ενώ η ελαφρύτερη ακαθαρσία παρασύρεται ως ουλώματα.

• Λειτουργία: Είναι μια διακοπτόμενη διαδικασία που απαιτεί χειροκίνητες "εκκαθαρίσεις" μόλις το συμπύκνωμα φτάσει σε ένα ορισμένο ύψος.

4) Συμπυκνωτές Σπείρας

Αυτός ο εξοπλισμός εκμεταλλεύεται τη βαρύτητα, την τριβή, την κεντρομόλο δύναμη και τη ροή του νερού μέσα σε έναν αγωγό σπειροειδούς σχήματος.

• Διαστρωμάτωση: Τα ελαφρά χονδρόκοκκα σωματίδια κινούνται προς την εξωτερική περιφέρεια, ενώ τα βαριά λεπτόκοκκα σωματίδια συγκεντρώνονται στην εσωτερική περιφέρεια και εξέρχονται από τις θύρες εκκένωσης.

• Πλεονεκτήματα: Απλή δομή, δεν απαιτείται ενέργεια για την κίνηση. Σημείωση: Λιγότερο αποτελεσματικό για σωματίδια >6mm ή <0.05mm.

5) Συμπυκνωτές Κώνου (Κώνοι Reichert)

Εξελιγμένοι από αγωγούς σε σχήμα βεντάλιας, αυτοί χρησιμοποιούν μια σειρά από κατακόρυφα στοιβαγμένους κώνους. Η λάσπη διανέμεται από το κέντρο και τα ορυκτά διαστρωματώνονται ανά πυκνότητα καθώς ρέουν προς τα έξω/μέσα, επιτυγχάνοντας πολυσταδιακό διαχωρισμό υψηλής χωρητικότητας σε μία μόνο μονάδα.

2. Μέθοδοι Αμαλγάματος

Η αμαλγάμωση χρησιμοποιεί υδράργυρο για τη σύλληψη χρυσού. Κατηγοριοποιείται σε Εσωτερικές και Εξωτερικές διαδικασίες.

1) Εσωτερική Αμαλγάμωση

Πραγματοποιείται εντός εξοπλισμού άλεσης (π.χ., μύλοι πιάτων, μύλοι σφύρας ή εξειδικευμένα βαρέλια αμαλγάμωσης).

• Διαδικασία: Ο χρυσός απελευθερώνεται και έρχεται αμέσως σε επαφή με τον υδράργυρο για να σχηματίσει αμαλγάματα.

• Μειονέκτημα (Φλοουρίνγκ): Η έντονη άλεση μπορεί να διασπάσει τον υδράργυρο σε μικροσκοπικές σταγόνες ("φλοουρίνγκ υδράργυρος") επικαλυμμένες με λάδι ή λάσπη, οδηγώντας σε απώλεια υδραργύρου και μειωμένη ανάκτηση χρυσού.

2) Εξωτερική Αμαλγάμωση

Πραγματοποιείται εκτός του κυκλώματος άλεσης χρησιμοποιώντας Πλάκες Αμαλγάμωσης(συνήθως επάργυρες χάλκινες πλάκες).

• Εφαρμογή: Συχνά εγκαθίστανται στην εκκένωση μύλων σφαιρών για τη σύλληψη χονδρόκοκκου "ελεύθερου χρυσού" από τον πολτό.

• Λειτουργία: Ο υδράργυρος επικαλύπτεται στην επάργυρη επιφάνεια. Καθώς ο πολτός ρέει από πάνω (με 0,5–0,7 m/s), ο χρυσός παγιδεύεται στο στρώμα υδραργύρου, σχηματίζοντας μια πάστα αμαλγάματος που αφαιρείται περιοδικά.

• Ασφάλεια: Απαιτούνται αυστηροί περιβαλλοντικοί έλεγχοι λόγω της υψηλής τοξικότητας των ατμών υδραργύρου και της επαφής.